Zodra ik mijn laptop dichtklap en weer in het gewone leven stap, slaat de bibberitus toe. Er zijn al zoveel boeken over presenteren, programma’s ontwerpen, zoveel goede trainers, presentatieadviseurs en organisatoren. Wie zit er nou te wachten op nog een boek?

Afgelopen weekend heb ik weer zo genoten van het schrijfproces. Dan komt al die jaren aan ervaring voorbij, kan ik putten uit talloze praktijkvoorbeelden en realiseer ik me hoeveel kennis er inmiddels in mijn rugtas zit. Ik vertrouw het allemaal toe aan het beeldscherm, de woorden en zinnen komen moeiteloos van mijn toetsenbord af. Gaandeweg orden ik mijn gedachten en hiermee de structuur van het hoofdstuk.

Maar toen mijn lieve petemoei, ook trainer, vroeg of ze het mocht lezen weigerde ik dat met een directe en ferme “Nee!”

Op het podium voel ik me als een vis in het water. Maar mijn boek naar buiten brengen vind ik retespannend. Niet omdat ik bestaande kennis herhaal, maar omdat ik het gevoel heb dat het op deze manier nog nooit is verteld. Dat maakt het kwetsbaar. Maar ja, dat was wél de reden waar om ik dit boek ben gaan schrijven.

Net als ik mijn klanten uitnodig om het podium op te stappen ondanks dat stemmetje van twijfel, nodig ik mezelf nu uit om toch verder te gaan met schrijven. Niet door het te negeren, maar door verbinding te maken met wat er ook is: de wetenschap dat er mensen zijn die baat hebben bij mijn verhaal, voor wie het nieuw is of die hierdoor weer op nieuwe ideeën komt.

Niet voor niets wijd ik in mijn boek een heel hoofdstuk aan het belang van je eigen energie. Want als facilitator, spreker of trainer draait alles om energie: hoe houd je die hoog, hoe zorg je voor jezelf, en hoe verdeel je de verantwoordelijkheid met je deelnemers? Het schrijven van mijn boek confronteert me daar opnieuw mee. Ik kan alleen inspireren als ik dicht bij mezelf blijf, goed voorbereid ben en mijn eigen grenzen bewaak.

Hoogste tijd om mijn eigen advies aan de klanten ter harte te nemen. Deze kennis en inzichten inspireren straks precies diegene die het nodig heeft. En alleen daarom is het het waard om te delen.